Griezelgedicht

Omdat zij er nu toch over begint.
Dit griezelgedicht heeft heel lang op de kleerkast in mijn kamer gehangen:

Anne Sexton - The Lost Lie

There is rust in my mouth,
the stain of an old kiss.
And my eyes are turning purple,
my mouth is glue
and my hands are two stones
and the heart,
is still there,
that place where love dwelt
but it is nailed into place.
Still I feel no pity for these oddities,
in fact the feeling is one of hatred.
For it is only the child in me bursting out
and I keep plotting how to kill her.

Once there was a woman,
full as a theater of moon
and love begot love
and the child, when she peeked out,
did not hate herself back then.
Funny, funny, love what you do.
But today I roam a dead house,
a frozen kitchen, a bedroom
like a gas chamber.
The bed itself is an operating table
where my dreams slice me into pieces.

Oh love,
the terror,
the fright wig,
that your dear curly head
was, was, was, was.

het leven

Ik had nochtans gezworen dat ik me niet zou laten doen door het leven.
In die suffe kop, die trage vetklomp, had een elektrische verbinding een besluit tot stand gebracht. Van punt één naar het andere. Blijf vrolijk. Geniet.
Maar chagrijnigheid zit blijkbaar ingebakken in alles wat ik doen.
Het is zoals waterskiën op blote voeten. Het kleinste twijgje of obstakel op het water kan een drama veroorzaken als je erover walst.
Ik heb me al tot het boeddhisme gewend. Dat hielp niet echt. Een cynicus blijft tenslotte een zwartkijker. Leven na leven, nee….
Weet je wat mijn probleem is? Daar heb ik namelijk al uren (alles bij elkaar dagen) op doorgemaald. Dat heb ik mooi gelokaliseerd. Mezelf aangepraat.
Ik kan niet gelukkig zijn. Er is een stuk dat ontbreekt en ik slaag er niet in om te vinden waar het ontbreekt, laat staan wat.
Echt structureel zoek ik niet. Laten we zeggen dat ik voornamelijk intuïtief te werk ga.
Daarbij natuurlijk eerst die domeinen aftastend die me het best liggen. Beginnen bij het voor de hand liggende gebied van het trauma. Als amateur-psycholoog graven in jezelf is leuk, maar het is voornamelijk een eenzame bezigheid. Verveelt gauw. Analyse van zonden en deugden. Daar kunnen we voor een hele tijd mee aan de slag. In de uithoeken van de ziel zoeken naar het beest, het beest vinden en er dan van weglopen. Veel zonden, weinig deugden.
Streng zijn voor jezelf. Leg een filter over je bewustzijn. Een blauwdruk van je projecties en verwachtingen. Zoek vervolgens de uitweg uit dat labyrint.

Dat bewustzijn wikkel ik al jaren in, als een mummie in een sarcofaag. Zo’n uitgedroogd, taai stuk gebalsemd leer zonder inhoud. Omhulsel. Ik heb het behandeld met chemicaliën en kruiden. Gemarineerd en ontsmet. En toen dat niet hielp genegeerd en geschopt. Tot het wegkroop als een geslagen hond. Ik navigeer blind nu, op kaart en kompas. Autostop en veel te voet.

Ik zoek een deur om door binnen te komen, een goeie deur, niet zo’n achtertuinpoortje of een stukgeslagen raam. Geen autodeur met centrale vergrendeling.