tag:blogger.com,1999:blog-98108732012-02-16T13:57:42.149+01:00Het GeheugenAlsof er een poort naar een andere wereld openstond ...het geheugenhttp://www.blogger.com/profile/09838355774487856212noreply@blogger.comBlogger611100tag:blogger.com,1999:blog-9810873.post-73920133740303574762007-10-23T18:48:00.001+02:002007-10-23T18:48:50.021+02:00DwaaldagIk loop niet vaak te slenteren over straat, maar vandaag dwing ik me om te blijven stappen. Het wordt donker en de straatlampen floepen aan. De herfstkou trekt over mijn onderrug. Mijn ijzige handen voelen aan als papier. Ik kijk naar de verlichte kamers met mensen die eten en kranten lezen . Ik heb vandaag een dwaaldag. In mijn hoofd blijf ik hangen bij alle grote vergissingen die ik ooit heb het geheugenhttp://www.blogger.com/profile/09838355774487856212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9810873.post-1169759967386583482007-01-25T22:14:00.000+01:002007-01-25T22:26:39.500+01:00GriezelgedichtOmdat zij er nu toch over begint.Dit griezelgedicht heeft heel lang op de kleerkast in mijn kamer gehangen:Anne Sexton - The Lost LieThere is rust in my mouth,the stain of an old kiss.And my eyes are turning purple, my mouth is glue and my hands are two stones and the heart,is still there,that place where love dwelt but it is nailed into place. Still I feel no pity for these oddities, in fact thehet geheugenhttp://www.blogger.com/profile/09838355774487856212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9810873.post-1168555810081947202007-01-11T23:49:00.000+01:002007-01-11T23:50:10.293+01:00het levenIk had nochtans gezworen dat ik me niet zou laten doen door het leven.In die suffe kop, die trage vetklomp, had een elektrische verbinding een besluit tot stand gebracht. Van punt één naar het andere. Blijf vrolijk. Geniet. Maar chagrijnigheid zit blijkbaar ingebakken in alles wat ik doen.Het is zoals waterskiën op blote voeten. Het kleinste twijgje of obstakel op het water kan een drama het geheugenhttp://www.blogger.com/profile/09838355774487856212noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9810873.post-1162378591634742262006-11-16T11:48:00.000+01:002006-11-16T12:40:54.916+01:00Uit te roepen op leeg podiumDat gij mij nodig hebt als een stuk orgaan. Mijn vlees. En het enige dat ik me nog herinner is die blik van u toen ik efkes uit mijn rol schoot en alles een moment lang anders was. Ik zag het in uw ogen: wanhoop binnenstebuiten gekeerd. Toen dacht ik: is dit een teken, een intersectie met de toekomst? Want tijd is immers niet lineair. Is dit een teken dan, om te zeggen dat ik net zo goed bij u het geheugenhttp://www.blogger.com/profile/09838355774487856212noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9810873.post-1162378134936115892006-11-01T11:37:00.000+01:002006-11-01T11:57:14.736+01:00CrisisjarenDie jaren waren crisisjaren in de stad. De muren blonken van het vet, zwetend in de warmte. Kinderen werden ziek. De politiek leek in slaap gedompeld. Er was geen energie voor luid gelach, muziek of theater. Met de avondschemer verviel de stad in een plakkerige stilte.Het was op zo'n warme zomeravond dat ik haar voor het eerst zag. Mensen verzamelden aan de rivier, om koelte en een zuchtje wind het geheugenhttp://www.blogger.com/profile/09838355774487856212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9810873.post-1151615348599659162006-06-29T23:08:00.000+02:002006-06-29T23:35:45.646+02:00Nieuwe woordenGedumpt zegt de krant. Vermoord en gedumpt. En ’s avonds in bed zeg je dat ik niet genoeg woorden voor je heb.Ik noem ze op, jouw woorden en je zegt:“ Dat is niet genoeg.”En dan merk ik dat er niet genoeg woorden zijn om jou te beschrijven. Wat kennen wij? Riooldeksel, ondergronds kanaal, spoorwegberm, jungle, struikgewas, gewurgd, dna, parket, verdachte, seksueel misbruik, delinquent, het geheugenhttp://www.blogger.com/profile/09838355774487856212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9810873.post-1147178402479178832006-05-09T14:37:00.000+02:002006-05-09T14:40:03.393+02:00Mijn man is manischMijn man is manischIk weet meer dan de dingendie ik me kan herinnerenDe jaren werden korterHij deed zijn nachtschoenen aanIk werd bangEn heb sindsdien de sleutel van mijn dochterHij kan heel bezorgde dingen zeggenMet veel gelukMaar heeft om zich te uitende gevallen engel nodigEn het hele huis dat hij bouwdeZo mismaakt als mijn bedriegenDe periodes zin zijn bijna ongemerkt gewordenMeestal blijft het geheugenhttp://www.blogger.com/profile/09838355774487856212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9810873.post-1146507918577331472006-05-05T18:09:00.000+02:002006-05-05T18:11:51.173+02:00OnsJonge wijn in je glas. Scheut.En de pijn in haar ogen.De woede als een vuurbal in haar maag.Vuurvreter kotst de jaren uit.het geheugenhttp://www.blogger.com/profile/09838355774487856212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9810873.post-1146228255568174472006-05-01T20:28:00.000+02:002006-05-01T20:36:22.343+02:00Homo MelodyDe aanstaande man van Sylvi van Sylver (Sylvi Melodie dus) zou zijn zoon op straat gooien als hij homo zou zijn. Ouch, die uitspraak kwam hard aan in de homogemeenschap.Maar het gastenboek op de Sylversite geraakte daarmee dan toch ook vol...Zo vol dat het nu "ontreactiet" moet worden of hoe noemt men zo iets: under contruction?via Gaylivehet geheugenhttp://www.blogger.com/profile/09838355774487856212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9810873.post-1145381769697943042006-04-18T19:26:00.000+02:002006-04-18T19:36:10.020+02:00Sara's Manifest der Praktisch IdealismeSara's Manifest der Praktisch IdealismeLuisteren naar Sara Krooshet geheugenhttp://www.blogger.com/profile/09838355774487856212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9810873.post-1144922241243125792006-04-13T11:54:00.000+02:002006-04-13T11:57:21.490+02:00Stad (3)Het stinkt hier als de pest. Buurman kakt zeker in een hoekje van de kamer. Zijn wekker loopt al een halve dag af en de dubbele hartslag bonkt door.Gisterennacht is er ingebroken bij de overburen (niet Lulu, maar daarnaast in C45). Een pak geld weg bestemd voor het betalen van een waarborg aan de eigenaar van het appartement. Eén van de twee jongens die er wonen is regelrecht in een psychose het geheugenhttp://www.blogger.com/profile/09838355774487856212noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9810873.post-1144678487579639172006-04-10T17:00:00.000+02:002006-04-10T17:02:23.926+02:00Stad (2)Mijn naaste buurman heeft zich al twee dagen niet laten zien. Zijn nieuwe vriendin is kwaad vertrokken en hij is daar nog steeds niet van bekomen. Zijn klanten bellen vruchteloos aan en hangen teleurgesteld op de gang rond. De deur blijft toe. Buurman. De jezus van de scheermesjes. De discipel van de koffielepel. De snuivende zondaar stampend tegen alles wat zich ook maar enigszins gelukkig voelthet geheugenhttp://www.blogger.com/profile/09838355774487856212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9810873.post-1144662299418909692006-04-10T11:36:00.000+02:002006-04-10T16:13:00.790+02:00dat Gij Liefde zijt, en eenzaamVoordat ik in de Nacht ga die voor eeuwig lichtloos gloeit,wil ik nog eenmaal spreken, en dit zeggen:Dat ik nooit anders heb gezochtdan U, dan U, dan U alleen.Gerard Reve (1923-2006)De Meedogenloze Jongen (In strakke Jeans gehuld) huilt nu wellicht Purperen Tranen.het geheugenhttp://www.blogger.com/profile/09838355774487856212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9810873.post-1144337761051964332006-04-07T00:44:00.000+02:002006-04-07T12:46:15.573+02:00StadZoals in elke stad zijn ook hier wijken ontstaan. Wolkenkrabberwijken. De dure buurten hebben spiegelruiten, ruimte, kunstig geconstrueerde terrassen, permanente camerabewaking, geluidsdichte muren en deuren.De krabbers die de doodgewone mens kan betalen zijn eigenlijk onleefbaar. Verhuurders kunnen zich alles permitteren, want wie in het bezit is van enig vastgoed stelt zijn eigen huurwetten op.het geheugenhttp://www.blogger.com/profile/09838355774487856212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9810873.post-1115846950599494532006-04-06T17:32:00.000+02:002006-04-06T17:35:22.796+02:00netwerkEen vrouw zit op de trein. Mensen bekijken haar. Ze is gekleed in het zwart. Sober maar stijlvol. Ze gaat naar de hoofdstad. Niet als zichzelf maar als vertegenwoordiger voor een bedrijf en het gaat over miljoenen. Daarom heeft ze zich een identiteit aangemeten.Zwart geeft haar een goed gevoel. Ze is rustig, want ondanks de chaos in haar hoofd is ze erin geslaagd op tijd te parkeren bij het het geheugenhttp://www.blogger.com/profile/09838355774487856212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9810873.post-1139150569403239782006-02-05T15:41:00.000+01:002006-02-05T15:42:49.543+01:00St. Rita RegennachtMijn kamer is beige beige beige. Schapenpis. De muren oneffen. Ik kan de schilderstrepen zien vanuit mijn bed. Tandpijn door de ijskoude zinken verwarmingselementen en het piepende bed als ik beweeg. 's avonds hoor ik de leidingen trillen. Het water loopt de hele nacht. Ik droom over het kind. 's Nachts breek ik los. Ik sluip door de gangen. Mijn voeten zacht over de gladde tegels. In de gangen het geheugenhttp://www.blogger.com/profile/09838355774487856212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9810873.post-1137076932587035312006-01-31T15:41:00.000+01:002006-04-06T17:42:24.486+02:00papWaarom lacht ze niet? Waar is haar sarcasme?Waarom is ze een platte doos zoals een bord vol pap?Altijd te veel, maar je denkt dat je anders honger zal hebben.het geheugenhttp://www.blogger.com/profile/09838355774487856212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9810873.post-1137076905283964792006-01-12T15:19:00.000+01:002006-01-12T15:45:26.223+01:00veerWaar begint het, in welke tijd? Geen.Er was eens een vrouw die voelde dat er iets ontbrak. Moest ze uit mechanische onderdelen opgebouwd zijn, dan zou ze denken: een veer. Of één of andere hefboom die meer olie nodig had.Maar het equivalent van een metalen veer in een mensenlichaam? Ze kon het niet vertalen. Al van toen ze klein was wile ze weten wat er in de aarde zat. Waarom?Misschien omdat ze het geheugenhttp://www.blogger.com/profile/09838355774487856212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9810873.post-1133821300169406642005-12-05T23:20:00.000+01:002005-12-05T23:24:28.020+01:00GatHet huis oogt koud en onbewoond. Grote barsten lopen van het balkon op de eerste verdieping naar beneden langs het voorportaal. De ruiten zijn stoffig vuil van de aanhoudende regen. Mijn kamer ligt aan de achterkant, onder het dak. Mijn kamer vol barsten en scheuren en vochtige muren. Moeder zit beneden terwijl ik uren lang in de spiegel staar. Ik staar en huil, omdat er niets anders is. het geheugenhttp://www.blogger.com/profile/09838355774487856212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9810873.post-1133536655229239112005-12-02T16:15:00.000+01:002005-12-02T16:24:14.183+01:00RVAWie in de stad verblijft maar geen officiële job en dus geen inkomen heeft, moet naar de RVA. Het RVA-gebouw is het op één na vuilste overheidsgebouw van de stad. De ingang is volledig verstopt onder stellingen en zeilen. De gevel wordt gereinigd.Het gebouw is oud en er zijn al ettelijke verdiepingen bijgebouwd.Vermits elke verbouwing of uitbreiding via een openbare aanbesteding verloopt (nu ja, het geheugenhttp://www.blogger.com/profile/09838355774487856212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9810873.post-1129482972960083402005-10-16T19:12:00.000+02:002005-10-16T19:22:42.473+02:00huh?Ik heb geen geheugenenkel de rode kantjesvan de melige moederdie reilt en zeilt in het luchtledigeIn het holle bedbesta ik weet ikvanuit een ander perspectiefEn 's morgensweegt de zwaartekrachthet geheugenhttp://www.blogger.com/profile/09838355774487856212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9810873.post-1129032621394925122005-10-11T14:09:00.000+02:002005-10-11T14:11:52.310+02:00Communicatiehet geheugenhttp://www.blogger.com/profile/09838355774487856212noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9810873.post-1127341712884297702005-09-27T14:54:00.000+02:002005-09-27T14:54:55.616+02:00Dagboek van een waanzinnige week 3Vandaag op de trein kwam er een knappe, jonge vrouw tegenover me zitten. Ze leende m’n pen (die niet werkte). Ze huilde. De hele rit was een nachtmerrie. De vrouw keek naar zichzelf in de ruit. Er hing een ondraaglijke spanning. Ik kon niets doen, niets zeggen. Na een tijdje was het alsof ik haar kende. Het leek erop dat ik zonder iets te zeggen toch nuttig was, omdat ik er zat. In het station het geheugenhttp://www.blogger.com/profile/09838355774487856212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9810873.post-1127341681306685172005-09-23T11:20:00.000+02:002005-09-23T11:21:28.103+02:00Dagboek van een waanzinnige Week 2Op het gebied van dromen kan ik nu al veel dingen. Bvb niet echt slapen, sluimeren en dromen alsof mijn geest volledig weg is. Meer alsof ik zelf in mijn onderbewuste rondzwerf.Ik kan me in gezelschap afsluiten en niet meer denken. Dood.Gisteren kreeg ik weer van die vieze hallucinaties. Dikwijls voel ik me alsof delen van mijn lichaam niet van mij zijn. Ik kan ook heel snel beelden oproepen. Ik het geheugenhttp://www.blogger.com/profile/09838355774487856212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9810873.post-1127341423792798072005-09-22T00:22:00.000+02:002005-09-22T00:24:52.163+02:00Dagboek van een waanzinnige week 1Ik lijd aan een acute vorm van solipsisme. Dromen, altijd maar opnieuw. Nachtmerries over grootwarenhuizen en producten. Hoge gebouwen en verdwaalde mensen die ik ken. Een nieuwe obsessie M.Ik weet niet wat ik zeg. Het is alsof ik regelrecht vanuit mijn onderbewuste praat en ik kan het niet controleren. Ik zeg verkeerde dingen. Later kan ik me dan wel voor m’n kop slaan. Oppervlakte is leegheid het geheugenhttp://www.blogger.com/profile/09838355774487856212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9810873.post-1127233710053529832005-09-21T00:40:00.000+02:002005-09-22T00:18:42.590+02:00jubileeIvy is dood. Al jaren. Het was een auto-ongeluk. Ze kwam van haar werk en werd verrast door een tegenligger, die op haar rijvak slingerde op het verkeerde moment. Het is jaren geleden dat ik haar stem nog hoorde. Ik zou haar willen zien nu. Kleine lachrimpels onder haar ogen. Ik vraag me af of het litteken op haar voorhoofd er nog hetzelfde uitziet. Of het aangetast is door de tijd. Zou ze het geheugenhttp://www.blogger.com/profile/09838355774487856212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9810873.post-1123756494806802022005-09-20T18:30:00.000+02:002005-09-20T18:30:50.756+02:00zuchtWat maakt de metafoor een steen?De woorden een muur tussen ons.Ik schrijf moeizaam, kras letter per letter.het geheugenhttp://www.blogger.com/profile/09838355774487856212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9810873.post-1123751573812740382005-08-11T11:12:00.000+02:002005-08-11T12:29:05.216+02:00ValavondValavond. Bij -15° liepen we door de hoofdstraat van een vreemde, grijze stad, glijdend over het ijs een donkere bar binnen. Het was alsof we terug schoolmeisjes waren. Je had iets raars met tijd en stiptheid. Daarom moesten we ons na het drinken plots haasten en snel terug lopen naar ons hotel. Glad ijs. We lachten en gingen bijna onderuit. We grepen elkaars arm vast en wankelden.dit ogenblik het geheugenhttp://www.blogger.com/profile/09838355774487856212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9810873.post-1110383512335671722005-07-06T16:46:00.000+02:002005-07-06T16:46:29.906+02:00GeoliedWe hadden plannen. We gingen uit die nacht. We vonden een discoteca waar wij de enige buitenlanders waren. Een grote zaal en een podium met roodfluwelen gordijnen. Tafels met wit linnen en garçons in tuxedo, bewegend als knipmessen. En in het midden de dansvloer. We waanden ons in een vooroorlogse music hall. Terwijl op het podium smartlappen werden afgewisseld met wilde volksmuziek en het geheugenhttp://www.blogger.com/profile/09838355774487856212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9810873.post-1118996012709739192005-06-17T09:59:00.000+02:002005-07-06T16:47:47.223+02:00Je moet de problemen niet zoekenDe Gezinsbond zegt dat een gezin moet bestaan uit een vader en een moeder.Holebigezinnen zijn volgens de bond geen gezinnen en worden dus ook niet vertegenwoordigd.Wie zoekt er nu eigenlijk problemen?Op 19 juni houdt de Gezinsbond zijn "Dag van het gezin". De Holebifederatie roept op om actie te voeren. Klik op de link voor meer info.http://www.holebifederatie.be/gezinsbondhet geheugenhttp://www.blogger.com/profile/09838355774487856212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9810873.post-1118262129019220082005-06-08T22:19:00.000+02:002005-06-08T22:22:09.023+02:00SprookjeAls ze wakker wordt voelt de minnares zich als de prinses op de erwt. Nog trekken de vezels in het topje van haar kleine teen.Ze is alleen in een kasteel vol waaiende deuren. Openen zich langzaam. Sluiten snel zodat je de tocht op je hielen voelt. It's all show-bizz.Verlangen naar het onbereikbare. Een leven waar je geen touw aan kan vastknopen. Geen ster die je kan leiden in zo'n geval.De het geheugenhttp://www.blogger.com/profile/09838355774487856212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9810873.post-1117982255079655982005-06-05T16:33:00.000+02:002005-06-05T19:06:51.076+02:00Andere woorden willen gebruikenDe vrouwen dansen, duwen hun heupen tegen elkaar. Ik zit neer op een drempel en denk “Godverdomme, hoe zou het zijn moest ik voor één keer de woorden die voel, die ik uitspreek in gedachten, kunnen onthouden.”Ik denk aan vuile seks, verraad. Hoer. Het vertrouwen dat er niet is. Dief.En niet uitdagen. Ik weet niet waar het ophoudt. Je naakte rug tussen de warme lakens in een bed.Iemand kussen. het geheugenhttp://www.blogger.com/profile/09838355774487856212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9810873.post-1117026866255627622005-05-25T15:14:00.000+02:002005-05-25T17:33:08.173+02:00Minister van randIk dacht dat het diep was, een afgrond. Dat er over het niets was.En dat de minister van rand maar wankelend zijn evenwicht zoekt. En dat hij staat waar hij hoort, zwetend met oorsuizingen en angst die de spieren verhardt. Op de rand.En dan denk ik aan mijn rand, aan onze rand en dat ik achter je moest lopen, omdat je niet zou kunnen verdragen me te moeten zien struikelen.Het was niet de rand diehet geheugenhttp://www.blogger.com/profile/09838355774487856212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9810873.post-1115846987265024062005-05-17T22:18:00.000+02:002005-05-17T22:18:42.676+02:00verledenWat weet ik nog van die woorden van toen? Die zinnen die kwaad en woedend vloeiden?het geheugenhttp://www.blogger.com/profile/09838355774487856212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9810873.post-1115847197236376022005-05-13T10:10:00.000+02:002005-05-13T10:17:12.383+02:00Moord is een anagram voor droomVoorspelDrie mensen blijven achter in een verlaten café . Een stuk in de nacht. Muzak en gedimde lichten. Twee vrouwen, een man. Ze wachten. Zijn twee ex-geliefden.De vrouwen horen al lang thuis te zijn, maar ze blijven, aangetrokken door de spanning die alleen zij in evenwicht kunnen houden. Het café moet gesloten worden, maar de sleutel is spoorloos. Zo gebeurt het dat er af en toe een het geheugenhttp://www.blogger.com/profile/09838355774487856212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9810873.post-1115847296864453312005-05-12T01:00:00.000+02:002005-05-12T00:35:19.933+02:00RandWapenstilstand. Een feestdag. A. wordt gewekt door het tromgeroffel van een fanfare in de verte. Ze kronkelt haar ledematen als een kat. Naast haar ligt een man te slapen. Ze heeft vrienden. Net als iedereen. Vrienden als slangen, die door relaties kruipen. Die haar vertellen wat ze niet wil horen. A. merkt pas na de ontmoetigen hoezeer het haar uitput te praten. Een rol te spelen. Jezelf zijn. het geheugenhttp://www.blogger.com/profile/09838355774487856212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9810873.post-1115810719881870682005-05-11T13:14:00.000+02:002005-05-11T13:25:19.900+02:00Ik leef in cirkels"Altijd was er de pagina die alles eindigde en mij terug in mij transformeerde."Ik leef in cirkels. Cyclus na cyclus.Het einde is een ander begin. Vorig jaar bloeide de Clematis niet zo mooi. Je had minder grijze haren. We plantten en zaaiden.En kochten de Japanse kerselaar. Vorig jaar lazen we de pagina die alles eindigten het was een nieuw begin.het geheugenhttp://www.blogger.com/profile/09838355774487856212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9810873.post-1112603837341468602005-04-04T10:18:00.000+02:002005-04-05T10:40:23.306+02:00Google woordenzaad slikte drank goede stand autozetel erotisch verhaal mooie lange benen hoofdpijn passionele liefde tepels sigarettenpeuk schaamhaar slang in haar kut bruine en zwarte billen tweesnijdende zwaarden witte woede signaal onder minirok kijken koud traag schuim matras keldertrappen stilstaande hartjes onderwater vrouwen bloot borsten statussymbool dierlijke emotie trillende spieren en moe gebroken het geheugenhttp://www.blogger.com/profile/09838355774487856212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9810873.post-1111495891477722582005-03-22T13:50:00.000+01:002005-03-22T13:59:46.353+01:00Vechten of vluchtenEen vervolg op dit“Dus nam ik een vliegtuig naar elders, op zoek naar het echte verhaal. Een stapel reisgenoten in mijn rugzak, in het geval de illusie een betere keuze zou zijn dan de realiteit. Vanuit die realiteit schrijf ik vandaag.”Vakantiefoto’s:#1De wolken zijn zacht als watten. Onder mij de oceaan. Ik gooi de boeken naar beneden. Minutenlang blijven ze zweven voor ze volledig uit het het geheugenhttp://www.blogger.com/profile/09838355774487856212noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9810873.post-1110273531434077212005-03-08T11:03:00.000+01:002005-11-07T21:53:36.476+01:00behoefteDe behoefte aan liefde wordt steeds groter. Hoe meer ze krijgt, hoe groter de behoefte. Ze vraagt zich af wanneer het eindigt, wanneer wordt het te veel? En erkenning, ze holt ernaar toe als een kind dat de ijskar hoort aankomen.Hoe graag, hoe veel, hoe belangrijk. Alles wordt minutueus afgewogen. Elke persoon wordt kapot geanalyseerd, tot er niets meer overblijft dan een beetje meerwaarde voor het geheugenhttp://www.blogger.com/profile/09838355774487856212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9810873.post-1106773252463730422005-03-07T12:59:00.000+01:002005-03-08T11:11:12.783+01:00witte woedeHet medische team vloeit voort als een gebroken rood motiefjeIedere ochtendleeg neervalleneen kleine lichaamsoperatiezwetendde dag voor de witte lichtende therapeuten van het verledenmaken tongen losEen bodemloos vatmensen blijven gravendeuren openen en sluitenhet geheugenhttp://www.blogger.com/profile/09838355774487856212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9810873.post-1109713954793740302005-03-01T22:49:00.000+01:002005-03-02T09:35:50.493+01:00Sint RitaToen ze mij kwamen ophalen regende het. De hele dag al te veel water dat als trage bloedstromen naar beneden rolt. Als het regent in Sint Rita wordt het gebouw een drijvend vlot. Overal loopt water door buizen, goten, riolen, keldertrappen, in ondergrondse nissen. De ratten worden meegespoeld. Het water raast en kolkt in alle holten. De muren worden mossig. Er gapen barsten en gaten. Opgekrulde het geheugenhttp://www.blogger.com/profile/09838355774487856212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9810873.post-1109022246827714532005-02-21T22:43:00.000+01:002005-02-21T22:44:06.830+01:00ZweetGisterennacht was ze laat thuisgekomen. Ze was gaan dansen in de club aan de oever van de rivier. Toen ze door de voortuin liep merkte ze dat de rode dahlia’s ontbraken. Er waren vijf putten in de aarde. 's Middags vond ze haar moeder in het tuintje. “De Dieven! Godverdomme, die smerige straatjong. Niets is hier veilig. Alles komen ze halen om te verkopen."In deze tijd van het jaar krioelden allehet geheugenhttp://www.blogger.com/profile/09838355774487856212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9810873.post-1108926430399632482005-02-20T20:01:00.000+01:002005-02-21T22:45:29.796+01:00CrashZe houdt van leven op de grens van het gevaar, risico's. Ze is de ideale Bond-girl. Onweerstaanbaar. Erotisch. (aanzwellende muziek)Ze gooit haar witte jas in de auto, vouwt haar lange benen onder het stuur en start de motor. Even onthult de jeans met lage taille het bruine vel dat rond haar heupbeen trekt. Ze rijdt naar huis, waar eten klaar staat en wijn. Daar zal ze een bad laten vollopen en het geheugenhttp://www.blogger.com/profile/09838355774487856212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9810873.post-1107868798353767732005-02-08T14:18:00.000+01:002005-03-09T13:45:24.270+01:00EmmaHij brak los om 4 uur ’s nachts. Pikdonker. De maan was verstopt achter een dik pak wolken.Nekhaar overeind en tanden bloot. Binnen, aan tafel lachten de mensen onwetend. Ze vertelde over een liefdesgeschiedenis. Toen ze 20 was bedreef ze voor het eerst de liefde met een meisje. Verward, smoorverliefd. De grote liefde, blind en koppig. Hij loopt recht op zijn prooi af, vindt zijn weg zonder het geheugenhttp://www.blogger.com/profile/09838355774487856212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9810873.post-1107249247602048922005-02-01T10:09:00.000+01:002005-02-01T10:16:20.490+01:00De nachtIk plak tegen haar vel. Ik wil in haar. In haar kruipen en wenen.
het geheugenhttp://www.blogger.com/profile/09838355774487856212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9810873.post-1106865758229588612005-01-28T13:00:00.000+01:002005-01-27T23:47:17.946+01:00LippenstiftLippenstift. Ik draag nooit lippenstift. Vergeet jarenlang dat zoiets bestaat. Bij andere vrouwen ja. In handtassen en op tafels in badkamers. Hij vraagt of ik ook lippenstift wil gebruiken.
Ik sluip binnen in een drogisterij in de winkelstraat. De make-up rekken liggen er slordig bij. Door elkaar gehaald, uitgetest en teruggelegd. Ik wring me tussen de draaimolentjes met diadeems door en bekijkhet geheugenhttp://www.blogger.com/profile/09838355774487856212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9810873.post-1106774696496292072005-01-27T09:00:00.000+01:002005-01-27T09:54:59.970+01:00lijstjeZij stapte buiten en voelde nog even aarzelend of ze de sleutel wel bij zich had.
In haar zak voelde ze het lijstje.
Het lijstje angst
- angst om het leven op te vullen
- angst voor pijn
- angst voor de dood (verlammend) en ook angst om te bestaan en niets te betekenen
- angst om te falen
- angst om anderen te ontgoochelen (sterk)
- angst voor het niets
- angst om niet geaccepteerd te worden
-het geheugenhttp://www.blogger.com/profile/09838355774487856212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9810873.post-1106311723228289542005-01-26T01:41:00.000+01:002005-01-26T15:23:14.900+01:00SignaalMeisjes in topjes schminken hun ogen weg met lange horizontale lijnen. Spiegels waarin je leest 'geen contact'. Plat signaal boven witte t-shirts en afgebleekte jeans.
Zij die durven zuigen de prachtige nacht naar binnen alsof ze zwarte gaten zijn. En niemand haalt het in zijn hoofd iets terug te geven voor dit mirakel. Het uitschreeuwen kan alleen in groep, ogen gericht op een schouder of een het geheugenhttp://www.blogger.com/profile/09838355774487856212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9810873.post-1106570027021154252005-01-25T23:35:00.000+01:002005-01-25T11:33:56.943+01:00Google woorden wraak nemen
matras traag rubber
haar mooie tenen
halsspieren ontspannen
wat zijn computerconfiguraties
binnenkant dijbeen
van velde bloedend achterhoofd
beweeg je lijf
mooie heupen
breek mijn pols
onderwater klaarkomen
warmte krimp geheugen
dijen homo
verhaal hond spiegelpaleis
dijen spreiden
je stinkt
het geheugenhttp://www.blogger.com/profile/09838355774487856212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9810873.post-1106311559591544682005-01-24T01:49:00.000+01:002005-03-09T13:49:50.610+01:00Trein: Wagon 1De wagon is vuil. Plakkerige handpalmen. Priemende blikken overal. "Als ik jou hard raak, staar je minder terug", denken de stenen gezichten. Tanden knarsen als de trein vertrekt. Schokkerig. Ruggen deinen mee als haaievinnen. Het wordt avond, maar wij zijn onderweg. Altijd onderweg.De overbuurman zit in de duisternis in zijn coupé. Hij koestert andermans woorden alsof het de zijne zijn. Alsof het geheugenhttp://www.blogger.com/profile/09838355774487856212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9810873.post-1106425631841617402005-01-22T21:26:00.000+01:002005-01-22T21:27:11.843+01:00PoortIk ben weer met mijn dwaze kop tegen de muur gelopen. Op een moment van betovering denk je dat alles mogelijk is. Er is vuurwerk, zwaar vuurwerk en een kans om je geest te openen.
Er is angst. Geen angst voor oude valstrikken, maar een huiveringwekkende schrik voor het achterlaten van grenzen.
Je denkt dat je op de juiste weg bent. Af en toe slaat een vlaag van verbijstering je van de baan. het geheugenhttp://www.blogger.com/profile/09838355774487856212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9810873.post-1106311762481587632005-01-21T20:55:00.000+01:002005-01-21T19:58:37.940+01:00CirqueDe duisternis valt en er worden vuurtjes gemaakt in metalen tonnen. We drinken teveel omdat we dat willen. Alles verbrokkelt onder mijn woorden. Zij laat mij rondwandelen in haar geest.
Ik drink halve glazen wijn leeg probeer het vuur te doven. Ik zwalp overal heen, lachend losgebroken. Ik ben mezelf ik ben iedereen tegelijk half blind door drank voor mij uit lallend tegen mensen die ik tegenkom.het geheugenhttp://www.blogger.com/profile/09838355774487856212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9810873.post-1105484901402342202005-01-12T01:00:00.000+01:002005-01-12T00:08:21.403+01:00Ik/jijOp haar eenentwintigste verjaardag kreeg ze van haar moeder een briefje met het adres van een psychiater. De schriftelijke toelating om de rotzooi in haar hoofd en lichaam op te kuisen. Het liefst zo vlug mogelijk en op eigen verantwoordelijkheid.
Ze zit nu in het buitenland, om alles uit te praten. Ze zit alleen te wachten in een hotelkamer op de man die haar verkracht heeft. Iedereen verklaart het geheugenhttp://www.blogger.com/profile/09838355774487856212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9810873.post-1105480200904760312005-01-11T22:49:00.000+01:002006-07-21T15:43:04.683+02:00SpiegelpaleisHet Spiegelpaleis is zowat de bekendste hardhouse keet in de wijde omgeving. Ik ben er vaak voorbij gereden, net over de viaduct naast het kanaal. Het Spiegelpaleis is enorm. Het verheft zich als een verlichte arena over de lege zandvlakte naast de expresweg. Het reusachtige gebouw wordt overkoepeld door een spiegeldak dat zich strak rond twee middenpijlers spant.De zandvlakte is nu een het geheugenhttp://www.blogger.com/profile/09838355774487856212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9810873.post-1105279734922273122005-01-09T15:07:00.000+01:002005-01-09T15:08:54.923+01:00Hij/zijIk kan op niemand vertrouwen.
En hij, hij wordt steeds nukkiger en kan niets geven.
Over veel moet je niet praten, vindt hij. Het belangrijkste is dat je iets presteert en dat je snel werkt zonder tijdverlies.
Ik kan dat niet. Eerste dacht ik dat het traagheid, verstrooidheid, gebrek aan concentratie en doorzettingsvermogen waren die maakten dat ik nooit boven de middelmaat uitsteeg, maar het het geheugenhttp://www.blogger.com/profile/09838355774487856212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9810873.post-1104868204845524182005-01-04T20:48:00.000+01:002005-01-04T20:53:04.970+01:00Tekst bij beelden woestijn olieboringDiep gloeiende put van liefde. Klein als een haarvat maar oneindig als een doolhof. Wij zoeken jaren naar de juiste toon terwijl de wereld steeds meer gevuld raakt met leugens, futiliteiten, lege hulzen.
Op de vlakte waait het zand beetje bij beetje de krakende lege schelpen onder. Er klinkt een raspig geritsel als de schelpen bezwijken onder het gewicht van het zand en onzichtbaar in duizenden het geheugenhttp://www.blogger.com/profile/09838355774487856212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9810873.post-1104450383504148622004-12-31T00:45:00.000+01:002004-12-31T01:40:25.870+01:00Tong is vuurBovenop een lichaam, alsof ik bijna zweef. Gloeiend.
Zacht maar toch zorgen beenderen voor de spanning. Er is geen zwaartekracht meer, enkel de druk die wij zelf uitoefenen. Geen kraakbeen om alles op z'n plaats te houden, geen vet om schokken te dempen. Voor het eerst voel ik wat ik altijd al wilde voelen. Tongue. Tong is vuur. Zoals een draak braak ik woorden uit. Ik raak het hart, het het geheugenhttp://www.blogger.com/profile/09838355774487856212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9810873.post-1104397247467583162004-12-30T10:58:00.000+01:002005-08-11T11:16:07.296+02:00DierWat doen we vanavond en morgen en al die rottige weekends?Ga uit. De eenzamen zoeken hun weg in het doolhof van de stad. Rondlopen met het gevoel dat je je altijd en overal moet handhaven. Uitstralen voor twee. Niemand doet dat toch, zo leven. Verkoop je dan nog liever. Ik loop met haar mee naar een andere bar. Ze vraagt het. En ik voel me goed, gewoon omdat ik met haar over straat loop. Er het geheugenhttp://www.blogger.com/profile/09838355774487856212noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9810873.post-1104318650099914272004-12-29T13:03:00.000+01:002005-01-26T13:05:10.276+01:00VerledenIk heb van een heleboel mensen echt gehouden. Maar ik heb het hen nooit gezegd. Het lag op mijn lippen de hele tijd soms jaren, maar ik slikte het in als het moment er was. Misschien was mijn leven anders een hopeloos slagveld geworden. Ik word gemakkelijk verliefd.
Ik werd verliefd op hen die het minst hun geheimen prijs wilden gegeven. Ze hielden stand. Ik kwam dicht heel dicht. Ik rook hun het geheugenhttp://www.blogger.com/profile/09838355774487856212noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9810873.post-1104188655706368552004-12-28T00:02:00.000+01:002004-12-28T00:04:15.706+01:00N.V. Zij werkt overdag in een bedrijf dat dodelijker is dan een nazi-experiment en vooral langzaam verlamt. 's Avonds in haar bunker staart ze voor zich uit. Televisietoestel blijft aangesloten op de wereldwijde kots van tv-beelden. Ze staart met een absurd leeg hoofd en panikeert wanneer ze steeds weer getreiterd wordt door angsten en waanbeelden (dat de wekker elk moment ontzettend luid kan het geheugenhttp://www.blogger.com/profile/09838355774487856212noreply@blogger.com0