donderdag, november 16, 2006

Uit te roepen op leeg podium

Dat gij mij nodig hebt als een stuk orgaan. Mijn vlees.
En het enige dat ik me nog herinner is die blik van u toen ik efkes uit mijn rol schoot en alles een moment lang anders was. Ik zag het in uw ogen: wanhoop binnenstebuiten gekeerd.
Toen dacht ik: is dit een teken, een intersectie met de toekomst? Want tijd is immers niet lineair. Is dit een teken dan, om te zeggen dat ik net zo goed bij u kon zijn dan bij haar?

3 Comments:

Anonymous lamazone said...

Het leeft!

2:12 p.m.  
Blogger het geheugen said...

En help! Het is overgeschakeld op de gij-vorm!

3:54 p.m.  
Anonymous Smetty said...

Het is surprise-dag. Nog! Nog!

11:59 a.m.  

Een reactie plaatsen

<< Home

Creative Commons Licentie
Op dit werk is de Creative Commons Licentie van toepassing.