donderdag, januari 12, 2006

veer

Waar begint het, in welke tijd? Geen.
Er was eens een vrouw die voelde dat er iets ontbrak.
Moest ze uit mechanische onderdelen opgebouwd zijn, dan zou ze denken: een veer.
Of één of andere hefboom die meer olie nodig had.
Maar het equivalent van een metalen veer in een mensenlichaam? Ze kon het niet vertalen.
Al van toen ze klein was wile ze weten wat er in de aarde zat. Waarom?
Misschien omdat ze er uiteindelijk zou eindigen. In die lagen stuifzand of humus, leem of lei.
Hoe meer ze zich in zichzelf keerde, hoe dieper en holler ze werd.
Of waren het haar wortels die steeds verder vertakten en dun werden als haren?
De vrouw was niet ongelukkig. Ze kon openbloeien. Ze leefde in een mooi huis met een mooie man en dieren.
Haar tuin was 's zomers een paradijs vol vreemde planten. Orchideeën groeiden op de muren. Cactussen schoten hun bloemen 4 meter hoog de lucht in. Bijen werden haast gek van de overvloed aan nectar die ze er vonden.
De vrouw zat graag in de tuin, voeten in de aarde.
Ze dacht dan aan alle verhalen die ze al had gehoord.
Aan al die levens die ze wilde aanraken, vasthouden voor enkele minuten, in een poging ze te begrijpen.
Creative Commons Licentie
Op dit werk is de Creative Commons Licentie van toepassing.