woensdag, juli 06, 2005

Geolied

We hadden plannen. We gingen uit die nacht. We vonden een discoteca waar wij de enige buitenlanders waren. Een grote zaal en een podium met roodfluwelen gordijnen. Tafels met wit linnen en garçons in tuxedo, bewegend als knipmessen. En in het midden de dansvloer. We waanden ons in een vooroorlogse music hall. Terwijl op het podium smartlappen werden afgewisseld met wilde volksmuziek en schaarsgeklede dames die liefdesliedjes zongen, dronken we wijn.
We moesten soms roepen in elkaars oor. Ik wilde je meer en meer, maar ik kon niet uitmaken waarom. Misschien alleen omdat je me voedde. Als scharnieren van een machine die plots verder draaiden. Geolied, zodat er beweging in kwam. Een hele wereld ging open en ik kon zien in de verte.
Ik wist dat het niet je hart was dat sprak, maar pure lust. Mijn ogen gevangen door je vingers op de hals van je wijnglas. Mijn stem onzeker in een vreemde taal.
Voor het eerst besefte ik de kracht van woorden. Ik zag wat er ontbrak in jou. En jij, jij spak over hoe we konden verdwijnen in de nacht. Die ene nacht die ons nog restte. Zo ver van huis dat een tussenlanding noodzakelijk was. Zo ver van wat ons leven was.
Wat valt er uiteindelijk nog te zeggen, als je jezelf shockeert. Als het verlies zo groot is dat je het niet kan bevatten.
Creative Commons Licentie
Op dit werk is de Creative Commons Licentie van toepassing.