woensdag, december 29, 2004

Verleden

Ik heb van een heleboel mensen echt gehouden. Maar ik heb het hen nooit gezegd. Het lag op mijn lippen de hele tijd soms jaren, maar ik slikte het in als het moment er was. Misschien was mijn leven anders een hopeloos slagveld geworden. Ik word gemakkelijk verliefd.

Ik werd verliefd op hen die het minst hun geheimen prijs wilden gegeven. Ze hielden stand. Ik kwam dicht heel dicht. Ik rook hun parfum, hun haar en werd dronken. De meesten waren vrouwen die naar me zwaaiden vanop de andere oever. Ik ben nochtans een goeie zwemmer, maar ik stond daar op de kant en ben nooit gesprongen.

Ik was bang van mezelf. Ik had steeds een keffer bij, zo'n volgzaam mormel van een valse onedele hondensoort dat iedereen op afstand hield. Dat bleek uiteindelijk ook niet effectief. De keffer viel de verkeerde personen aan. Personen uit mijn schatkist die ik opblonk en met zachtheid omringde maar die ik niet begeerde tussen de lakens.
Hij geloofde niet dat ik op blondjes viel. Ik bracht de keffer in verwarring door hem toe te laten me binnen te dringen elke week. Hij zei dat hij ervaring had. We praatten er nooit over maar de eerste keer reet hij me aan stukken. Wat er tussen ons gebeurde ging altijd meer om kwantiteit dan kwaliteit.
Hij werd lui en ik sleepte hem achter me aan, terwijl ik probeerde m'n gevoelens voor hem uit te zoeken. Ik had hem reeds geslagen met alle mogelijke wapens van verraad en ontrouw. Ik had me verlaagd tot teef van een domme jachthond, kussen gestolen onder zijn ogen en hem van liefde onthouden. En dan, in al mijn slechtheid, sneed ik de leiband door. Ik liet hem achter op de grond in een dwaas café met een half pakje sigaretten en haastte me uit zijn leven. Ik heb gehoord dat hij nu gelukkig is. Hij is bij de rijkswacht gegaan.

Uitvergroot in lichtgevoeligheid zie ik de obsessies. Ik maakte koninginnen van hen. Groot in hun gevoelens en zwaar in hun beslissingen. Maar in dit gevaarlijk moeras van sluimerende lust wordt elke koningin vroeg of laat verraden. Ik leerde al hun geheimen kennen door anderen te ondervragen. Ik kocht hun geliefden om en hoorde hun tragische geschiedenissen.

Er was er één die speciaal was. Die zo sterk was dat ze me bijna vernietigde als ze haar mond open deed. Misschien kwam dat door haar lippen. Voor haar was ik zo doorzichtig als een glas bronwater. Ze toonde zich gevleid. Ik herinner me hoe koud en wild het water was en dat ik bijna verdronk. Ben ik dan toch gesprongen?
Ik hield van haar en ze wist het, maar of het haar ook maar iets kon schelen, dat zei ze nooit.
Ik deed het meest haatvolle dat ik kon bedenken. Ze voelde zich intens gelukkig omdat in haar barre liefdesleven een mooie zachte man verschenen was. Ze straalde.
Ik gaf hen zelfs de tijd niet om de liefde te bedrijven. Ik nam hem van haar af.
Ze heeft het me nooit vergeven. Ze stortte zich bijna hals over kop in een huwelijk.

Ik zag haar later op de bus. Terwijl we moeizaam converseerden krijste ik in stilte al mijn zenuwen bijeen. Wat het huwelijk betreft: ze bedacht zich op het allerlaatste moment. Uit verdriet doe je vreemde dingen, maar ik wist wel dat ze zich niet zou laten kooien voor minder.
Verraad ik ken er alles van.

Uiteindelijk werd ik gestraft voor al m'n wandaden. De mooie zachte man die ik gevangen had besloot bij me te blijven. Passionele liefde overviel ons en we werden gek van angst.
Hij kon niet meer eten en ik onthulde al mijn geheimen in de hoop zijn vertrouwen te winnen. Soms moesten we elkaar slaan om het roepen te stoppen en 's morgens waren we uitgeput en leeg. Ik verloor mezelf ergens onderweg in een andere stad, maar ik denk niet dat dat toen nog uitmaakte, want hij had gekozen hij had beslist dat hij niet als een waanzinnige wilde leven en hij gooide water op het vuur en trapte de nasmeulende kolen uit in mijn hart. Terwijl zijn moeder de boel opkuiste, maakte hij rechtsomkeer naar een vorige vlam. Die rijk was maar hem nooit in haar armen nam en streelde.

Ik dacht dat ik het niet te boven zou komen. Alles was gebroken. Het duurde jaren voor ik weer rechtop kon lopen. En toen bleek dat niet alles op de juiste manier aan elkaar gegroeid was. Er was iets veranderd. Ik zou durven beweren dat ik in het herstelproces enkele mutaties ondergaan had...

Dit is niet het begin. Het verhaal bestaat tussen de lijnen door. Je vindt het in kleine plotse conversaties, aan barkrukken midden in de nacht, in woede-aanvallen en verdriet, in de ogen van anderen, in een andere stad, ladderzat en roepend in cafés, in dromen. Zoals vele verhalen bleef het onverteld. Iedereen heeft tenslotte zijn verhaal en wie interesseert zich tegenwoordig nog voor het verleden.
Creative Commons Licentie
Op dit werk is de Creative Commons Licentie van toepassing.